Podcast 

'Redden wat je raakt'

Een einde kan lang duren

Het is nacht en de oermoeder verschijnt in mijn kamer,

splijt uit haar ijzeren mantel, hijst zich omhoog uit de maag van de aarde.

Ik zie haar niet en toch

spreekt ze mij toe:

“Kind, waarom slaapt gij?”

Mijn ogen blijven gesloten, maar stil genoeg praten is ook zwijgen, dus

vraag ik haar of zij niet weet

dat de zon en de maan weldra aan een visdraad omlaag zullen zakken, neer, neer, neer, tot

ze landen in klauwen die elk hemellichaam tot een afrekening vouwen,

dat de poëzie ons weigert te verlossen, want wij zouden het zijn,

wij die onze eigen redding vervaardigen,

dat de geschiedenis ons instrueert het lijden niet nodeloos te rekken,

bewegingloos te wachten op wat al sinds het begin naar onze achillespees bijt.

De oermoeder zwijgt en ik

blijf bijeen.

Ik stel me haar ogen voor, doornig en ultraviolet,

voel ze als vingers tussen mijn ribben,

beeld me in hoe ze erbij zit:

ongebonden haren en wangen groen aangeslagen.

Net voor de stilte een leemte wordt,

voel ik haar over het laken glijden,

hoe ze me in zachtzanderige armen neemt, wat ze tegen mijn oogleden drukt

en dan

glijden haar tranen over mijn wangen,

spoelen de munten van mijn ogen, bevloeien

wat al lang het water vreesde.

Ik sla een badjas om mijn schouders,

bestijg de vloedgolf die onder mijn slaapkamerraam op me wacht.

Een einde kan lang duren

en als het dat niet doet,

dan was er op het laatst poëzie.